Wypalanie traw i roślinności

Wypalanie traw i roślinności

Jak w latach ubiegłych tak i w tym roku straż pożarna z powiatu wołowskiego wyjeżdża wielokrotnie do pożarów pól uprawnych. Pożary związane są przede wszystkim z wypalaniem przez rolników nieużytków rolnych. Niejednokrotnie podczas wypalania pożar przedostaje się na inne obszary między innymi na tereny leśne.

Wypalanie trawy, słomy, pozostałości na polach jest częstą przyczyną pożarów. W okresie wiosny wypalanie traw ma duży wpływ na całokształt złożonych zmian, jakim ulegają trawiaste siedliska.

W skutek niedostatecznej ilości czasu i maszyn, złych warunków pogodowych jesienny pokos nie zostaje sprzątnięty. Pozostawiona na pniu lub skoszona, ale nie zebrana trawa, hamuje wiosną tempo wzrostu młodych roślin, obniżając w wyniku tego plon siania. Utrwalił się mit, że wypalanie traw poprawia jakość gleby, jest swoistym rodzajem jej nawożenia i użyźniania. Rolnicy nadal sądzą, że ogień to „najtańszy herbicyd” do zwalczania chwastów. Tymczasem w płomieniach giną nie tylko suche źdźbła traw – roślin, ale system korzeniowy, flora oraz bakterie i grzyby, które powodują szybszą wegetację roślin. W ogniu ginie całe bogactwo przyrody. Wiosną opuszczają swe kryjówki owady, budzą się z zimowego snu ssaki, przychodzą na świat zające, opuszczają zimowe legowiska jeże, ptaki i budują gniazda. Utrzymuje się moda na wypalanie, żeby było wygodniej i szybciej rozlewa się ciecze łatwo zapalne, zapominając że:

  •  gęsty, ścielący się dym to zagrożenie dla ruchu drogowego,
  • otwarte pożary to przedostawanie się do atmosfery dużych ilości tlenku węgla,
  • tlenku siarki oraz węglowodorów aromatycznych itp.,
  • to ofiary w płomieniach – najczęściej podpalacze,
  • to tysiące złotych strat podczas niepotrzebnych akcji ratowniczo ? gaśniczych.

Generalnie przepisy zabraniają wypalania suchych traw i pozostałości roślinnych na powierzchniach łąk i pól. Natomiast można je spalać, pod warunkiem uprzedniego ścięcia i zgromadzenia na ogniskach. Wówczas mamy do czynienia z kontrolowanym spalaniem pozostałości roślinnych. I właśnie tak, jego spalanie na ognisku, należy rozumieć słowo wypalanie, użyte w poniższym sformułowaniu:

  • wypalanie słomy i pozostałości roślinnych na polach w odległości mniejszej niż

100 m od zabudowań, lasów, zboża na pniu i miejsc ustawienia stert lub stogów, bądź w sposób powodujący zakłócenia w ruchu drogowym, a także bez zapewnienia stałego nadzoru miejsca wypalania, nie jest dopuszczalne.

Wykaz zapisów prawnych, dotyczących zakazów wypalania traw i pozostałości roślinnych

Ustawa o ochronie przyrody

  • w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody zabrania się palenia ognisk i wyrobów tytoniowych oraz używania źródeł światła o otwartym płomieniu, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych przez dyrektora parku narodowego, a w rezerwacie przyrody ? przez organ uznający obszar za rezerwat przyrody;
  •  zabrania się wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejnych oraz trzcinowisk i szuwarów;
  •  kto wypala łąki, pastwiska, nieużytki, rowy, pasy przydrożne, szlaki kolejowe, trzcinowiska lub szuwary, podlega karze aresztu, albo grzywny.

 Ustawa o lasach

W lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100 m od granicy lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo, a w szczególności:

  •  rozniecanie ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lasu lub nadleśniczego;
  •  korzystanie z otwartego płomienia;
  • wypalanie wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych.

Przepisy nie dotyczą działań i czynności te nie stanowią zagrożenia pożarowego.

Ustawa o płatnościach bezpośrednich od gruntów rolnych i akty wykonawcze

  • osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej, ?producentem rolnym?, przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, zwane dalej, ?gruntami rolnymi?

Utrzymanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska jest:

  •  uprawa roślin lub ugorowanie – w przypadku gruntów ornych;
  •  koszenie trawy, co najmniej raz w roku w okresie wegetacyjnym w przypadku łąk;
  •  wypasanie zwierząt w okresie wegetacyjnym traw – w przypadku pastwisk.

 Łąki, pastwiska i ścierniska nie powinny być wypalane.

Plan działania ,,wspieranie przedsięwzięć rolno ?środowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt?, zawiera (?) charakterystykę gospodarstwa rolnego z uwzględnieniem stosowania zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej. Charakterystyka gospodarstwa rolnego pod względem stosowania zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej, to m.in.:

  •  ocena gospodarowania na użytkach zielonych: czy o przestrzegany jest zakaz wypalania roślinności na łąkach, pastwiskach, nieużytkach, rowach, pasach przydrożnych, szlakach kolejowych lub w strefie oczeretów i trzcin;
  • ochrona siedlisk przyrodniczych ? czy gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym ochroną prawna, a jeżeli tak, to czy w gospodarstwie rolnym są przestrzegane wymogi obowiązujące na obszarach objętych ochroną, zgodnie z przepisami o ochronie przyrody
  • ocena ochrony gleb – czy przestrzegany jest zakaz wypalania ściernisk, słomy oraz resztek próżniowych;

Działalność rolnicza jest prowadzona zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, jeżeli w gospodarstwie rolnym są przestrzegane wymagania w zakresie gospodarki na użytkach zielonych ochrony siedlisk przyrodniczych, ochrony gleb, co polega m.in. na:

  • przestrzeganiu zakazu wypalania roślinności na łąkach, pastwiskach, nieużytkach, rowach, pasach przydrożnych, szlakach kolejowych lub w strefie oczeretów i trzcin
  • przestrzeganie wymogów obowiązujących na obszarach objętych ochroną prawną zgodnie z przepisami o ochronie przyrody;
  •  przestrzeganie zakazu wypalania ściernisk, słomy oraz resztek pożniwnych.